Geef elk stuk inhoud een vertaalsleutel die de Nederlandse en de anderstalige versie aan elkaar knoopt. Uit die ene sleutel komen de hreflang-verwijzingen én een taalschakelaar die naar hetzelfde onderwerp springt.
De test duurt vijf seconden.
Open een willekeurige inhoudelijke pagina, niet de homepage, en klik op de taalknop. Land je op dezelfde pagina in de andere taal, dan zit het goed. Land je op de homepage of op een foutmelding, dan bestaat de koppeling tussen de twee versies niet.
Waarom dat meer kost dan een klik.
Diezelfde koppeling is wat een zoekmachine vertelt dat de twee pagina's elkaars vertaling zijn. Bestaat hij niet, dan worden het twee losse pagina's die elkaar beconcurreren. Een Belgische of Duitse bezoeker krijgt de verkeerde versie te zien. De juiste is er wel degelijk.
- hreflang hoort aan beide kanten te staan, niet alleen op de Nederlandse pagina
- één taal op de root en de andere onder een prefix is de rustigste opzet
- een taalprefix náást de kale root levert dubbele adressen op, en dat hebben we in het wild gezien
Hoe je het één keer goed doet.
Zet de koppeling in de inhoud zelf, niet in een tabel ernaast die iemand moet bijhouden. Elk stuk krijgt een sleutel, en de bouw leidt daar de rest uit af. Bij een kennisbank van tientallen artikelen is dat het verschil tussen bijhouden en vergeten.
Een tweede taal is geen vertaalklus die je aan het eind inplant. Het is een keuze in de opzet, en achteraf inhalen kost altijd meer dan vooraf inbouwen.